Menu własne

AKTUALIZACJA

22.10.2017

Licznik

Liczba wyświetleń:
343494

 

Bierzmowanie przez wielu nazywane sakramentem dojrzałości chrześcijańskiej wraz z chrztem i Eucharystią należy do "sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego" - wtajemniczenia, którego jedność powinna być zachowywana. Udziela się go z reguły młodzieży (po rocznym okresie przygotowania) w miesiącach maj lub czerwiec. Jeżeli są ku temu uzasadnione przesłanki może ono odbyć się np. co dwa lata lub być uroczystością połączoną dla dwóch lub więcej parafii np. całego dekanatu. Szafarzami sakramentu są biskupi lub infułaci ; na podstawie specjalnego upoważnienia sakrementu bierzmowania może udzielić również inny kapłan (np. na misjach).

Sakrament bierzmowania jako dopełniający łaski chrztu świętego choć jego nazwa pochodzi od słowa: confirmatio czyli potwierdzenie w języku polskim kojarzony jest bardziej ze słowem: bierzmo, co oznacza belkę podtrzymującą strop domu. Sakrament bierzmowania jest więc sakramentem umacniającym i podtrzymującym życie w wierze.

W obrzędzie bierzmowania najważniejszym znakiem jest namaszczenie krzyżmem, które jest pieczęcią Ducha Świętego. Chrześcijanin przyjmujący ten sakrament decyduje się na całkowitą przynależność do Chrystusa i oddanie się na Jego służbę. To znamię Ducha jest także znakiem obietnicy Bożej opieki.

Skutkiem sakramentu jest specjalne wylanie Ducha Świętego. Bierzmowanie przynosi wzrost i pogłębienie łaski chrzcielnej. Ściślej jednoczy z Chrystusem, pomnaża dary Ducha Świętego, umacnia więź z Kościołem oraz udziela specjalnej mocy do szerzenia i obrony wiary słowem i czynem. Znamię tego sakramentu, podobnie jak chrztu, jest niezacieralne.

Katolicy, którzy nie przyjęli jeszcze sakramentu bierzmowania, powinni go przyjąć przed zawarciem małżeństwa (Kan. 1065 - § 1 Kodeksu Prawa Kanonicznego), gdy jest to możliwe bez poważnej niedogodności.

Prawo Kanoniczne tę kwestię reguluje w bardzo oczywisty sposób. Małżeństwo można zawrzeć bez sakramentu bierzmowania, tylko wtedy gdy są rzeczwiste trudności z jego przyjęcim. Trudności - czyli dokonując interpretacji tego przepisu należy rozumieć jako niedogodności natury fizycznej np. niemożność udania sie do biskupa lub księdza z powodu dużej odległości  oraz moralnej tzn. przyjęcie tego sakramentu może wywołać przykre skutki a nawet niebezpieczeństwo dla życia stron bądź szafarza sakramentu - np. w krajach w których panuje monizm religijny, gdzie religia chrześcijańska jest zakazana. Ponieważ w Polsce tego typu niedogodności nie występują, można przyjąć że wszyscy katolicy przystępujący do sakramentu małżeństwa powinni być bierzmowani.

Sakrament bierzmowania udzielany jest również osobom dorosłym bez żadnych przyczyn do tego skłaniających, a jedynie z pragnienia konkretnego człowieka. Wóczas takie osoby - najlepiej za pośrednictwem swojej parafii - winny zorientować gdzie są prowadzone kursy przygotowujące oraz gdzie i kiedy będzie bierzmowanie osób dorosłych. W przypdaku przygotowania i udzielania bierzmowania dorosłym odbywa się to najczęściej na szczeblu diecezji, a więc te działania są ogólnodiecezjalne czyli z reguły wiążą się z koniecznością dojazdu do miejscowości, która jest stolicą biskupią.

Świadkiem bierzmowania najlepiej, gdy jest rodzic chrzestny (matka chrzestna lub ojciec chrzestny), a jeśli jest nim (nią) inna osoba wówczas należy wybrać takiego świadka, który dla osoby przyjmującej ten sakrament będzie wsparciem w pełnym kontynuowaniu dojrzałego życia chrześcijańskiego czyli będzie pomagał osobie bierzmowanej w wznawaniu wiary i świadczeniu o Chrystusie.